Het All Stars-gevoel
Een dikke maand lag ik er uit; enkelblessure. Vervelende kwetsuren zijn dat altijd. Het duurt altijd een tijd voordat die banden weer op kracht zijn. Maar na een looptraining en twee trainingen met de groep, mocht ik afgelopen zondag eindelijk weer. Die huppels in de wei... heerlijk! Ik voelde niets. Ik scoorde nog de gelijkmaker ook, met die verdraaide ingeteepte linker. Uit voorzorg werd ik na 45 minuten gewisseld. Zelfs dat vond ik (deze keer) niet erg. Jammer genoeg verloren we de pot, maar de kop is er af. Ik ben weer op de weg terug...
De voetbalvrienden met Harry’s Tuincentrum op de borst, die op zondag fier buitenspel lopen en kansen missen, maar ook de rest van de week elkaar in de nesten werken, uit de shit helpen, lol trappen, verliefd worden en de strategieën voor op het veld onder het genot van een gele rakker met elkaar delen. Zij raken nooit uitgepraat. Dat gevoel miste ik tijdens mijn blessure ook. Dat besef je pas goed als je buiten de lijnen staat. Voetbal is niet alleen “die paar idioten die tegen een bal aan lopen te trappen” zoals mijn collega het omschrijft. Vergeef het hem, hij heeft er de ballen verstand van. Voetbal is het leven op een ding na; het eindigt nooit. Iedereen die All Stars kent begrijpt wat ik bedoel. En iedereen die de mannen niet kent (of niet grappig vindt) schaam je! Jammer dat die gasten niet meer op tv komen. Maar wees van harte welkom in de kantine voor een avondje ultiem voetbalgevoel. Ik stel graag mijn DVD ter beschikking...
Hak
|
